مدیون بارگاه تو

مي گيرم از ضريح تو اين روزها مدد
در سينه ام تلاطم و طوفان و جزر و مد
تنها خيال توست كه هر شب دل مرا
در آسمان عشق و غزل مي كند رصد
جز آستان پاك ونجيب تو هيچ‌كس
هرگز نبوده خانه ي خورشيد را بلد
اي ماه من، دوباره بياور از آسمان
باران و آفتاب و ستاره، سبد سبد
مديون بارگاه توام اي غزل ترين
مديون بارگاه تو و عشق تا ابد